تولدم مبارکباقی حرف ها بماند میان کاغذهای دفترم

تا همین چند سال پیش وقتی پرچم عراق را می دیدم می ترسیدم. صحنه های نبرد دو کشور و حزب بعث عراق برایم تداعی می شد. چند سال قبل که عتبات رفتم به تازگی داعش اعلام حضور جدی کرده بود و یک بار زمانی که حرم

یک سال دیگر هم از آخرین زیارت گذشت. آن قدر خسته ام که فقط دلم آرامش آن چند روز را طلب می کند و این بار هم به هزار امید عزم کوی شان می کنم تا یار چه را پسندد...

امروز دوازهمین روز قرنطینه است و من شبیه به زندانی ها چوب خط روی دیوار می کشم که چند روز باقی مانده است. حداقل یک ماه دیگر! اگر می شد در این یک ماه تافل می خواندم خوب بود ولی آدم خونه درس بخونی نیستم! فعلا اندکی خودم را سرگرم کرده ام تا ببینم این یک ماه چه می شود.پانوشت: گلدونام تو دانشگا دارن خشک م...

1. دانشگاه که تعطیله و خلوت اینترنت سرعت بسیار خوبی داره و وای فای هم می شه وصل شد حتا! 2. کلاسا تشکیل نمی شه یه کم وقت دارم برای آزمون جامع بخونم!3.حتا اون قدری وقت می تونه باشه که بری بیرون بگردی:) 4. هوا هم بارونی و به شدت عالیه و حس منگی و سردرد و تنگی نفس ندارم!

امروز سر کلاس کیهان شناسی صدای بلند نیروهای خدمات میومد که باصدای بلند همدیگه رو به فاصله یک راهرو طویل صدا می کردن. استاد گفت در برخی نواحی روستایی می گن فلانی یک «هو انداز» فاصله داره از ما و در ادامه من گفتم یک جور مقیاس BAO هست :)))) ویکی نوشت:baryon acoustic oscillations (BAO) are fluctuations ...

1. دانشگاه که تعطیله و خلوت اینترنت سرعت بسیار خوبی داره و وای فای هم می شه وصل شد حتا! 2. کلاسا تشکیل نمی شه یه کم وقت دارم برای آزمون جامع بخونم!3.حتا اون قدری وقت می تونه باشه که بری بیرون بگردی:) 4. هوا هم بارونی و به شدت عالیه و حس منگی و سردرد و تنگی نفس ندارم!

سلام دوستی که تو را نمی شناسم! امیدوارم حالت خوب باشد و ایام به کام و نمره میان ترم های ریاضی یک و فیزیک یک ات مورد قبولت باشد! گرچه می دانم احتمالا مثل ده سال پیش من چندان هم نمره ات مطابق انتظارت نب

بعضی شب ها انگار آسمان سیاه تر از همیشه است. آسمان شب گویا خورشید را در قعر خود طوری نگاه داشته است که امید به طلوع دوباره اش کمرنگ به نظر می رسد. اما خورشید بی تردید فردا را روشن می کند بی آنکه به تصورات شب بهایی بدهد. پانوشت: به بدترین ها فکر می کنم و نمی دانم طاقتش را دارم یا نه!

در حال حاضر از نظر من آدمی که صبح زود بیدار بشه، نرمش بکنه، صبحانه بخوره،به محل کارش بره پرده ها رو کنار بزنه و پنجره رو باز کنه که هوا عوض شه و به گلدان هاش آب بده، بدون قوز کردن پشت میز کارش بشینه و طبق برنامه روزانه اش فعالیت هاش رو انجام بده یک فرد با ارداده و منظم و شاده!پانوشت: روز اول!

ناراحتم....از این برخی فرهنگ های حاکم بر جامعه ناراحتم. فرهنگی که هر روز یک جوری با من و هم جنس هایم دست به یقه می شود و هربار سعی می کنی به نوعی از کنارش عبور کنی تا شاید کمتر اذیت شوی! اما گاهی دیگر

یک هفته تمام دسترسی به عموم سایت ها رو نداشتم و الان به عنوان مثلا یک دانشجو جز اولین کاربرای اینترنت فرا ملی حساب می شم!

اولین ساعت های ۲۹ سالگی و افکاری که دوست دارند روی یک نقطه متمرکز شوند: «آینده»ده سال قبل که درباره این دهه فکر می کردیم فقط یک پارامتر در زندگی ام را مد نظر قرار دادم و تا حد توان و شجاعتم برایش تلاش

خود بامیه هم فکر نمی کرد شش صبح با پنیر پیتزا و قارچ و نوشابه خورده بشه!پانوشت: در نهان خانه خود وبلاگی خوش دارم! فعلا اینجا تنها کنجیه که از بیان حرفا واتفاقا خجالت نمی کشم

امروز از لوازم تحریری کنار جهاد دانشگاهی یک خودکار سبز جیغ خریدم!درسته که جینگیلی جات از نوع لوازم تحریرش دوست دارم ولی الآن که فکر می کنم دلیل ریشه ای اش دیدن پیرمرد صاحب مغازه بعد از حدود هشت سال ب

بعد از شش سال و اندی دوباره باید شروعش کنم! بعد سه هفته نوشت: فکر می کردم کدم کار می کنه اما با فیزیک مساله نمی خونه گویا! یک هفته اخیر مدام به همش شک می کنم اما بعد حس می کنم شکم بی جا بوده.

امروز بیست و نه سال قمری ام تمام شد و از امروز نهایتن 354 روز تا پایان این دهه از زندگی ام باقی است. در این دهه تجربه های خیلی متفاوتی نسب به دهه های قبل کردم دو دهه قبل خیلی یکنواخت و خطی و بدون هیچ

در تاریکی شب آمد در حالی که می خواست دیده نشود. به دیواری که عکس همسرش روی آن بود تکیه زد و صورتش را پوشاند. هنوز همان حلقه طلایی رنگ قدیمی اش در دستش بود. جز این انتظار نمی رفت راحت به یکدیگر نرسیده

بنا به جبر روزگار این روزها سریع می گذرند اما طبق اصل نسبیت هرچه سرعت بیش تر باشد زمان بیش تر کش می آید! شاید بیش از زمان بار روانی آن مرا از دو سمت مخالف می کشد! یک سمت کارهایی که باید انجام دهم و سمت دیگر کارهایی که دوست دارم انجام دهم اما اولویت اش را نمی دانم.

روی نیمکت زیر درخت بلند قامت چنار با برگ های سبز بهاری دراز کشیده ام و فکر می کنم که چرا دریا مثل بزرگی و صبوری است. دریا هیچ تلاشی برای مقابله با چالشی نکرده است و فقط خود را رها ساخته تا میدان گرانش